O Matko Boska

Po wakacyjnym urlopie wraca ze swoimi felietonami PAPA. Zapraszamy do lektury:

W marcu 1942 roku niemieckie władze okupacyjne, w zemście za usunięcie umieszczonej przez nich na pomniku Mikołaja Kopernika tablicy, zdecydowały o demontażu pomnika Jana Kilińskiego z Placu Krasińskich w Warszawie. Początkowo pomnik miał zostać zniszczony, ostatecznie dzięki staraniom Stanisława Lorentza został złożony w piwnicach Muzeum Narodowego. Dowiedzieli się o tym harcerze z Szarych Szeregów, a jeden z nich, Aleksy Dawidowski „Alek”, „Glizda” na murach Muzeum namalował napis „Jam tu ludu W-wy. – Kiliński Jan!.” Kto ciekaw tej historii odważnych młodych ludzi, którzy ryzykowali swoje życie, by rodakom w roku, w którym wydawało się, że potęga III Rzeszy złamie cały świat, dodać otuchy niech wróci do lektury „Kamieni na szaniec” albo poczyta o tym co w ramach Akcji „N” robiła w Warszawie Armia Krajowa oraz Szare Szeregi. 

Przesadzona to będzie analogia – ale cóż, forma jest powakacyjna. Na piątkowej sesji Rady Miasta Limanowa odbyła się dyskusja na temat nowego herbu i sztandaru Miasta. Okazało się bowiem, że ten obecny, do którego mieszkańcy się przyzwyczaili jest nieodpowiedni: stary, brzydki, niefunkcjonalny, a na dodatek niezgodny z zasadami heraldyki. Tworzymy nowe miasto, wzorujemy się na Legii Warszawa („L”) realizujemy promocyjne ambicje gospodyń miasta, ciachamy miliony fotek w sukienkach i okularach przeciwsłonecznych. Nic dziwnego, że potrzebujemy nowego tła. Nowy herb, nowy sztandar, nowe logo. Tak ważne dla miasta sprawy nie mogą czekać. Oj, nie. 

Stare przy tej okazji musi zatem odejść. Na sesji okazało się, że to „stare” to także wizerunek Matki Boskiej Bolesnej „limanowskiej Piety” umieszczony na Sztandarze Miasta. Okazało się, że Matka Boska nie pasuje do sztandaru, do wizerunku nowej LimaNowej i do wyobrażeń nowych władz, choć raczej, przepraszam, o sobie, nie o mieście. Wychodzi zatem na to, że Matka Boska zostanie zdetronizowana i ze sztandaru miasta wypchnięta. Oczywiście zbędność i niedostosowanie Matki Boskiej do sztandaru potwierdzili fachowcy, którzy za pieniądze z Urzędu Miasta mozolili się długo, jak zaspokoić gusta rządzącego damskiego trio. Zapewne lepsi od tych, którzy lata temu uznali, że Matka Boska na sztandarze może być, zasad heraldyki nie łamie, ładnie podkreśla związek tego Miasta z piękną historią o budowie bazyliki i jest wyrazem przywiązania mieszkańców do swojej patronki. 

Ludzie się zmieniają, zachowania ludzkie są powtarzalne. Zagorzali katolicy, podkreślający swoją wyjątkową wiarę i to wiarę „głęboką” (trzeba mieć zresztą tupet by o samym sobie takie sądy wygłaszać, faryzeusze z Pisma się kłaniają) nie widzą w tym nic niestosownego. Nie widzą, że w tym pędzie, żeby coś dobrze wyglądało na zdjęciach i materiałach drukowanych, przekraczają granice. Że herb i sztandar nie musi być nowoczesny, że, wręcz przeciwnie, ma być stary, ma nas wiązać z pokoleniami, które odeszły, ma być symbolem tego co przez lata łączyło, z czego mieszkańcy byli dumni, co szanowali i z czym się zrośli. Że herb i sztandar wymaga patyny. Że jest jak flaga i godło naszego kraju. Może i inne są ładniejsze, może bardziej nowoczesne. I co z tego?

Nie wiem co stanie się ze starym sztandarem, po tym, jak wszystko co stare zostanie już definitywnie wyrugowane. Może trafi gdzieś do piwnicy czy muzeum by dać radość molom. Ale może ktoś kiedyś, z przekory, może z szacunku do tradycji, może z racji wiary napisze na murze: „Jam tu ludu L-nowej. Matka Boska ze sztandaru”