Jeeezu, jak się cieszę

Zapraszamy do przeczytania najnowszego felietonu, którego autorem jest PAPA:

Klaus Mitffoch. Była kiedyś taka kapela. Od czasu do czasu, gdzieś w nocy, jeszcze leci ich utwór w niszowych rozgłośniach radiowych.

Siła punkowej muzyki, do której trzepało się włosami (herami się wtedy mówiło) w oparach alkoholu i papierosów w ciemnych, brudnych salach akademików – szarych jak Polska po stanie wojennym.

Jezu jak się cieszę
Z tych króciutkich wskrzeszeń
Kiedy pełną kieszeń znowu mam
Znowu mogę myśleć
Trochę jakby ściślej
I wymyślać śmiało nowy plan
I pięknie jest
Nieskromnie bardzo jest
Kiedy mija tak jak wszystko
Ta euforia kilkudniowa
Wstawać i pra-cować, i mieć
Nie bardzo mogę
Nie bardzo chcę

Tak mi przyszło na myśl po obejrzeniu historycznej, chyba pierwszej w historii tego miasta, konferencji prasowej.

“Zwrot akcji” w sprawie obwodnicy - postępowanie przejmuje RDOŚ Obwodnica wciąż bez uzgodnienia RDOŚ

Model ewidentnie ściągnięty z Nowego Sącza, gdzie swego czasu zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy prezydenta Handzla, swoje peany lub żale ogłaszali właśnie „na konferencjach prasowych”. Brzmi to przecież tak światowo.

• Mikrofony z kostkami redakcji
• Błyski fleszy
• Dłonie dziennikarzy w górze

Jednak nie dziennikarze, nie urok osobisty i charyzma naszych dwóch burmistrzyń były clue tego wydarzenia.

Najważniejsze były emocje. Ileż tam było pozytywnych wibracji, ileż radości i dumy.

Zaiste, gdyby ową konferencję obejrzeć bez głosu (polecam), można by dojść do wniosku, że Limanowę miało spotkać coś absolutnie wyjątkowego. Coś, co wspominać będą jeszcze wnuki naszych wnuków.

A tymczasem…

Obraz mówił więcej niż tysiąc słów. Ta konferencja wybitnie pokazała, jak bardzo „niechcianym dzieckiem” jest dla pani burmistrz temat obwodnicy.

Słowa, spotkania, oświadczenia – to była tylko zasłona dymna. Prawdziwa radość nie wynikała z zakończenia postępowania środowiskowego. Nie z deklaracji, że obwodnica będzie. Nie z zapewnień o pieniądzach.

Ulga i zadowolenie w każdej minie, w każdym spojrzeniu.

„Cud boski, że to nie ja będę musiała podpisywać ten dokument”

– zdawała się promieniować burmistrzowska twarz, stojąca z tyłu, przytłumiona emfazą swojej zastępczyni.

Gitary nie będą zawracali ani zwolennicy W1A, ani wariantu społecznego.

Nie będzie telefonów, tłumaczeń, nerwowych rozmów. Przetrzymaliśmy i jednych, i drugich. Od teraz – spokój. High life.

My już nic nie musimy. Uporczywy czyrak na tyłku, który tak doskwierał, przeszedł na kogoś innego. Teraz to nie nasz problem.

Ludzie i tak będą narzekać. Ten chce tu, tamten tam. Po co łamać sobie głowę?

Niech inni – gdzieś w Krakowie – się tłumaczą, czy i jak uwzględnili głosy mieszkańców. To już nie nasze zmartwienie.

Codzienność wraca na tory

A my tymczasem… może przedszkole z panią z promocji? Może rocznica? Może koncert w którymś z kościołów?

Ojejku, tyle ważnych spraw do załatwienia. A bez zawracania głowy obwodnicą naprawdę lżej będzie się szło do roboty.