Będzie czy nie będzie – liczy się sąsiad

Zapraszamy do przeczytania najnowszego felietonu, którego autorem jest PAPA:

W Krakowie było trzęsienie ziemi. Jeszcze pewnie rok temu prezydent Miszalski, mając za sobą władze centralne z tej samej opcji, roztaczał wizje, jak to będzie budował metro, robił z Nowej Huty jakąś modernistyczną dzielnicę dla hipsterów i geeków pijających matchę i sojową latte, czy dalej rozwijał turystykę. Pokonali go zwykli ludzie w starszych samochodach, mający po uszy rozbijających się wszędzie turystów czy kawiorowej, krakówkowej elyty, pobierającej miejskie pensje z tytułu znajomości politycznej z Panem Prezydentem lub jego przybocznymi.

Najpierw powoli jak żółw ociężale. Maszyna referendalna, oliwiona determinacją (i pieniędzmi) Łukasza Gibały, ruszyła ospale, ale z każdym tygodniem rozpędzała się bardziej. Rosła jak kula śnieżna, która z każdym kolejnym obrotem robi się coraz większa. No i bum – jak się skończyło, wszyscy wiemy. Aleksander Miszalski już na zawsze pozostanie tym prezydentem królewskiego miasta, który został odwołany w referendum i razem ze swoimi zastępcami został wysłany na zieloną trawkę z dnia na dzień (przepisy są takie, że w dniu ogłoszenia wyniku referendum i prezydent, i zastępcy tracą funkcje).

Kraków pokazał siłę demokracji. Referendum, jak każde inne wybory, trzeba szanować. Takie sprawy wydają się oczywistością: pójdziesz, nie pójdziesz – wszystko jedno. Nieprawda. Jak obywatele nie będą korzystać ze swoich praw,to w końcu im je zabiorą. Z tego punktu widzenia muszę przyznać, że podobała mnie się postawa wójta Mszany Dolnej.Nie było w jego interesie zachęcanie do udziału w referendum, ale on potrafił wziąć byka za rogi i powiedział swoim mieszkańcom: „Idźcie, głosujcie. To, czy za mną, czy przeciwko mnie, to kwestia drugorzędna”. Tylko przecież wtedy mieszkańcy faktycznie decydują. Ci, którym rzeczywiście leżą na sercu sprawy lokalnej społeczności, mogą wziąć sprawy w swoje ręce i za zasłonką przy stoliczku podjąć decyzję, czy są zadowoleni z rządzenia, czy też może oczekują zmiany.

Zobaczymy, jak będzie w Limanowej. O ile w ogóle coś będzie, bo nie słychać, by podpisy zostały zebrane. A i władza się uaktywniła jak niedźwiedź po wiosennym przebudzeniu. Latają, robią, obiecują. Już przecież dla tego faktu można złożyć gratulacje organizatorom – okazało się, że jednak wizja utraty stołka i solidnych apanaży potrafi kobiety zmobilizować. Nawet uśmiechają się jakoś częściej. I życzliwsze jakieś się zrobiły. Ale nie dla wszystkich.

Są ludzie, których Pani Jolanta poznawać przestała. Albo syndrom atomizacji nowoczesnego społeczeństwa, albo też… brak odwagi? Cynizm? Próba wmówienia mieszkańcom, że nie ubrudziło się rączek? Z materiału (brawo, Panie redaktorze) na temat utworzenia kosztownego stanowiska dyrektora w miejskiej spółce wynika, iż Pan Dyrektor Ryszard (mój mąż jest z zawodu dyrektorem) jest nomen omen mężem przyjaciółki i najbliższej współpracowniczki Pani Burmistrz, z którą ta zna się jeszcze z sąsiedztwa. Poliszynel (on zawsze wie, co w trawie piszczy) wypowiedział się jasno: po pierwsze – nie został przyjęty przez firmę, lecz został zatrudniony przez samą panią burmistrz; po drugie – został przyjęty na stanowisko, którego nigdy nie było; po trzecie – stanowisko zostało utworzone dla niego dzięki relacjom pani burmistrz oraz jego żony, z którą znają się i przyjaźnią od lat.

Ale nie! Jolanta wyrzekła: „Nie posiadam wiedzy na temat ewentualnych powiązań rodzinnych lub innych między osobą zatrudnioną na ww. stanowisku a pracownikami Urzędu Miasta Limanowa na stanowiskach kierowniczych”.

Albo nasza Jolanta taka szpakami karmiona (Pani Wąsowicz nie jest pracownikiem Urzędu Miasta, bo z wydziału oświaty zrobiono odrębną jednostkę)… albo… biedny Ryszardzie, byłeś przez lata kompletnie wycofany i nijaki, a sąsiedztwo cię nie poznawało.

Jak ty, Ryśku, zostałeś dyrektorem? Kto cię w końcu jednak zauważył?

Bądźmy otwarci na sąsiadów i ludzi wokół nas. Może któryś z nich potrzebuje wsparcia w samotności, może w chorobie, może w potrzebie. Przykład niech idzie z góry.