Pra-dziura

Zapraszamy do przeczytania najnowszego felietonu autorstwa PAPA:

Są miejsca, które obchodzi się z daleka. Gdy tam jesteś, czujesz się nieswojo. Nie potrafimy tego nazwać, ale nasze zmysły zdają się nas ostrzegać i każą uciekać. Drzwi do innego świata, miejsca, w których zła energia góruje nad dobrą. Dziadkowie i pradziadkowie opowiadali o odczynianiu uroków. O tym, że złe spojrzenie (co ciekawe, z reguły kobiety) mogło odebrać krowie mleko, sprawić, że króliki dotychczas hasające po stajni zaczynały zdychać gromadnie, a kury przestawały nieść jajka. Próbowano sobie z tymi złymi mocami różnie radzić. Modlitwą, wodą święconą ale i za pomocą ludzi doświadczonych co to pomogli urok odczynić i złego odegnać, czy to za pomocą ziół czy też zaklęć pradawnych. 

Nasi przodkowie wierzyli i namacalnie odczuwali, że świat jest areną odwiecznej walki dobrego ze złem. Ta walka toczyła się każdego dnia i ciągle trzeba było być czujnym. Mogło być bowiem tak, że idący drogą płanetnik mógł zrujnować nasz majątek i narazić na udrękę i poniewierkę. 

Od wielu już lat śledzę nierówną walkę drogowców z dziurą na rondzie pod sądem przy wylocie na Kamienicę. Trudno zliczyć ile w tym miejscu już było napraw, ile remontów. Wycinano asfalt, zalewano, utwardzano. Myśl ludzka przy pomocy zdobyczy cywilizacji technicznej starała się ją stłamsić i ujarzmić. A ona się nie dawała i nie daje. Zawsze wraca. Rzuca wyzwanie kolejnym firmom i instytucjom zajmującymi się asfaltowaniem. Jest niczym natura na filmach o ziemi po katastrofie atomowej, gdy rośliny krok po kroku zajmują pozostałości miast, pochłaniają je jak dżungla miasta Azteków czy Inków. 
Myślę, że powinniśmy ją polubić. Za to, że trwa w swoim oporze przed nowoczesnością, że swoim istnieniem i upartym powrotem mówi wszystkim inżynierom „i co mądrale?”. Że jest symbolem tego regionu, w którym wiele rzeczy robi się tak, by pudrować rzeczywistość. Wypatruję dnia, w którym wokół tej dziury, zakrytej po raz ileś-który zbierze się, do zdjęcia, cała masa działaczy pełniących ważne funkcje. Ustawią się gęsto (bo dziura przecież mała) i zrobią fotkę z okazji ostatecznego jej pokonania. Bo przecież na pewno czynniki decyzyjne przystąpiły już do wielowariantowych analiz co z tą dziurą zrobić, jak zlikwidować ten wrzód na czystym organizmie powiatowych dróg limanowszczyzny.  

Czy dadzą rady? Czy tęgie techniczne mózgi ujarzmią sił natury? Czy wymyślony zostanie sposób na pozbycie się dziury z tego ronda w sposób trwały? Czy cywilizacja osiągnęła już taki poziom rozwoju, że może sobie z tą kwestią poradzić? 

Ot, pytania. Przy całym naszym poczuciu, że jesteśmy panami ziemi, że sięgamy kosmosu i kolonizujemy Marsa ta dziura na Józefa Marka sprawia, iż dociera do nas prawda o kruchych podstawach tej potęgi. Wcześniej czy później kolejne wybrzuszenia i wykruszony grys oraz asfalt jasno pokażą, że dziura przy rondzie jest jak dziura w finansach ZUS-u. Nie do zasypania. 

Będą obserwować kolejne etapy tej walki, w duchu dochodząc do przekonania, że są siły, których nie da się pojąć ludzkim umysłem.   

p.s.
Chodzicie do lasu na grzyby? Błagam was, nie deptajcie muchomorów. Nieważne, że są niejadalne. Są piękne i to wystarczy.