Uwaga miny

Zapraszamy do przeczytania najnowszego felietonu PAPA:

Oglądałem ostatnio program turystyczny o Laosie. Okazało się, że to najbardziej „zbombardowane” państwo świata. W czasie konfliktu w Wietnamie zrzucono na jego teren 270 milionów bomb, w większości kasetowych (takich z małymi bombkami w środku, wyglądającymi jak piłki tenisowe). Jedna trzecia z nich nie wybuchła i czeka nadal w ziemi na swoje ofiary. Bawiące się dzieci, rolników, pracujących w polu, itd. Minęło od tego czasu już ponad 50 lat a problem nadal nie został rozwiązany. Nie trzeba zresztą szukać aż tak daleko. Co jakiś czas media dostarczają nam informacje, że i w Polsce znajdowane są kolejne niewybuchy z czasów wojny. Konflikty zbrojne się kończą. Zawsze. Ale niewybuchy, miny i inne pamiątki z wojennych czasów zostają i nikt nie wie kiedy się ujawnią. 

Ci, którzy śledzili lokalne powiatowe walki frakcyjne między 2 paniami, których imiona zaczynają się na samogłoski zdawali sobie sprawę, że to nie był byle jaki konflikt. To była konkretna wojna, w której obie szukały sojuszników i obie nie szczędziły sobie wzajemnie razów. Wydawało się, że w tej walce nie może być remisu, że zwyciężczyni zetnie głowę pokonanej i powiesi ją na bramach zamku przy ul. Józefa Marka ku przerażeniu postronnych. 

Przewrotny los, partyjne układanki i (chyba) fanaberia Mieczysława zdecydowały jednak, że obie panie będą teraz miały okazję codziennie ze sobą pracować. Co więcej chyba nawet współpracować. Nie chcę nic przepowiadać, ale coś czuję, że polityka miłości nie będzie w tej relacji zbyt długo działała. Obie słyną z mocnego charakteru, obie mają swoje ambicje, a przede wszystkim zadawnione urazy. Ewę z pewnością boli jeszcze utrata funkcji przewodniczącej i łomot jaki dostała od Agaty w wyborach parlamentarnych. W Agacie na pewno zaś siedzą przytyki Ewy do LOTu, wyśmiewanie kompetencji i powyborcza rozgrywka o stanowiska, która zepchnęła ją w niebyt. 

Skorpion musi ulec własnej naturze. Jak w tej bajce o żabie, która pomogła mu pokonać rzekę. Niby skorpion wiedział, że sam sobie nie poradzi, że tej żaby potrzebuje, by przeżyć. Nic to jednak nie dało. Skorpion od tego ma kolec by go używać. Nawet wtedy gdy jest to wbrew jego interesom. A dwa skorpiony w tym samym terrarium to zapowiedź widowiskowej, acz śmiertelnej walki. 

W polityce są wyłącznie sojusznicy, nie ma przyjaciół. Przekonała się o tym tak jedna, jak i druga. Długofalowo każda z nich chce osiągnąć więcej. Agacie marzy się pewnie objęcie mandatu poselskiego, bo po awansie Anny Paluch jest następna w kolejności, Ewa z pewnością chciałaby zostać nie tylko pierwszą kobietą pełniącą funkcję starosty limanowskiego, ale i pierwszym starostą z ziemi zagórzańskiej. Do tego każda potrzebuje zaplecza, machiny partyjnej i patrona z góry. Sam myślałem w czasie ostatniej kampanii do samorządu, ze bez tego można sobie poradzić. Ale nie, nie można. Zapatrzeni w telewizory, przypisani do ogólnopolskich plemion politycznych także w sprawach lokalnych patrzymy na szyldy i szufladkujemy ludzi, nie według tego co umieją i do czego się nadają; ważna jest koszulka, nawet gdy zawodnik taki sobie, myśli bardziej o swojej wypłacie niż ma ambicje coś zrobić. 

O Agacie Ziębie jedno na pewno można było powiedzieć: jej się chciało. Była wyjątkiem na tle tej bezpłciowej masy, która uspokojona wysokimi dietami nie za bardzo chciała zajmować się rozwojem limanowszczyzny. Zobaczymy czy i na ile będzie mogła sobie pozwolić na urzędniczym stanowisku sekretarza, który, w teorii ma rządzić urzędem, dbać o profesjonalizm jego pracowników. 

Zobaczymy w praktyce, czy miny z przeszłości, zakopane teraz pod politycznymi ustaleniami, zadziałają. I kto i kiedy na nie nadepnie.