Nie odwracaj wzroku

Po krótkiej świątecznej przerwie serdecznie zapraszamy do lektury najnowszego felietonu PAPA!

Ta nasza ojczyzna bardzo się w ostatnich latach rozwinęła. Ludzie stali się bogatsi, domy ładniejsze, infrastruktura publiczna, jako, że nowo zbudowana, jest nowocześniejsza i ładniejsza niż na mitycznym Zachodzie. Dla naszych dzieci i wnuków to, co dla nas było marzeniem jest dostępne na wyciągnięcie ręki. 

Quady, motocykle, samochody. Parkingi przy szkołach ponadpodstawowych zrobiły się ciasne od aut, nie nauczycieli, a uczniów. Chcemy dobrze dla naszych dzieci, pozwalamy im z tego korzystać. Pytanie tylko, czy uczymy lub czy wymagamy od nich, żeby robili to w sposób odpowiedzialny. 

To, co wydarzyło się na Krasnem powinno być ostrzeżeniem. Łatwo, po fakcie, pisać, że sprawca to zabójca, który powinien dostać 20, 30 lat kary pozbawienia wolności. Spowodował tragedię. Pozbawił życia dziecko, zatruł życie rodzinie tego malca, która zostanie z własnymi myślami, pytaniami dlaczego?, być może poczuciem winy, bo wydarzenia tego dnia mogli zorganizować inaczej. A pewnie w równym stopniu i swoim bliskim, którzy czuć będą brzemię współodpowiedzialności wynikającej z zaniechania. 

Te wszystkie maszyny, które stały się dostępne dla naszych nastolatków mogą być pożyteczne. Jak siekiera dzięki której możemy przygotować drewno do kominka na zimę. Ale siekiera może też być narzędziem śmierci i kalectwa. Z samochodem, motorem, quadem może być tak samo. Zwłaszcza boczne ulice miast i wsi, wąskie ale też świeżo wyasfaltowane i równe stają się arenami wyścigów niczym z gier komputerowych czy filmów. 

W większości przypadków to od Policji oczekujemy reakcji. Przecież to im płacimy za to, żeby utrzymywali porządek, żeby ścigali tych, którzy niebezpieczeństwu zagrażają, którzy zachowują się nieodpowiedzialnie. Czy jednak w ten sposób po prostu nie stajemy z boku, czy w imię własnego spokoju nie machamy ręką? 

Przecież w wielu przypadkach znamy tych chłopaków, znamy te rejestracje i te samochody. Wiemy, kto lubi sobie poszaleć, sprawdzić moc silnika, popalić opony. Czasem to nasze dziecko, albo dziecko naszego sąsiada. Dziecko, które wierzy we własną szczęśliwą gwiazdę. Przywilejem młodości jest wiara we własną nieśmiertelność, chęć wyznaczenia granic możliwości. Przecież za młodu każdy chciał być kowbojem. Upajać się wolnością, wiatrem, szybkością. Mieć to uczucie euforii, które pojawia się wraz z adrenaliną, szpanu, gdy imponuje się kolegom i koleżankom. 

Może po prostu trzeba zareagować? Obsobaczyć, jeśli zna się osobiście, dać znać rodzicom, zareagować. To nie kwestia donoszenia, choć łatwo można to do takiej kategorii sprowadzić a odpowiedzialności. A może po prostu i wyłącznie zainteresować się, pogadać, wyczuć ten moment, w którym fantazja zaczyna przeradzać się w brawurę, a wskazówki zegara rozpoczynają odliczanie do nieszczęścia. 

Powiedziane po fakcie, że on tak miał, że do tego w końcu musiało dojść, że tyle razy wcześniej oznacza, że kamyczek jest i w naszym ogródku. Ktoś przecież mógł zabrać te kluczyki.