Limanowa, Limanowa... pamiętasz stację ze snów?Gdy pociąg z sykiem na peron wtaczał się z daleka.W murowanym dworcu, chroniąc się przed mrozem,Człowiek na podróż w cieple potulnie czekał.Zamiast historii, dziś puste gruzy i wiatr w nich tańczy, Nasze Władczynie lekką ręką wydały wyrok na mury.Zamiast poczekalni, gdzie bezpiecznie było,Mają nam stawić kontener, symbol nowej kultury!Drogie Panie, Drogie Panie, coście z tym miastem zrobiły? Gdy z dzieckiem na ręku nie będzie nawet toalety...Wnet na peronie, w zimowym, ostrym chłodzie, Zostanie plastikowy toi-toi, szczyt luksusu, niestety!Może czas zamknąć też w Urzędzie Miasta?Przed schodami postawić budkę z plastikowym ryglem?Niech poczują te rozkosze, Gdy jesień przyjdzie i mróz ściśnie nagłym igłem.

Przestrzeń społeczna to także prawo do wypowiedzi. Wierzący są jej częścią, a wyrażenie opinii to nie „wchodzenie z butami”.

Świeckość państwa nie polega na wykluczaniu głosu wierzących z przestrzeni publicznej. Nikt nie daje Kościołowi władzy, chodzi tylko o prawo do zabrania głosu w sprawie symbolu ważnego dla części mieszkańców.