Produkujemy oświadczenia

Mamy luty 2026 roku. Po Pałacyku pod Pszczółką został tylko gruz, a dofinansowanie na Miejską Górę przeszło obok nosa. Czy limanowianie dali się nabrać na wizerunkowe zagrywki? PAPA w swoim najnowszym felietonie stwierdza, że to opieszałość władz, wytyka jej błędy prawne w „pokazowych” odwołaniach i pyta o efekty pracy Wydziału od oświadczeń.

Dewotce służebnica w czymsiś przewiniła

Właśnie natenczas, kiedy pacierze kończyła.

Obróciwszy się przeto z gniewem do dziewczyny,

Druga kolizja w przeciągu kilkudziesięciu minut Odeszli w ostatnich dniach…

Mówiąc właśnie te słowa: «…i odpuść nam winy,

Jako my odpuszczamy», biła bez litości.

Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożności!

O moralności człowieka nie decyduje liczba odmówionych modlitw, a jego postępowanie. Czyny mają większą moc niż słowa, które nie muszą mieć wiele wspólnego z prawdą. Słowa kosztują niewiele, łatwo można nimi zamydlić oczy – zwłaszcza tym, którzy z jakiegoś powodu oczekują określonych działań od osób pełniących wymagające funkcje.

Na początku kwietnia 2025 roku władze miasta Limanowa wydały sążniste oświadczenie, że „popierają inicjatywę ratowania Pałacyku pod Pszczółką”. Trzeba było wtedy wskoczyć na falę społecznego oburzenia, więc na nią wskoczono. Wszak oświadczenia z tytułami wyeksponowanymi na czerwonym tle wyglądają naprawdę ładnie i stwarzają wrażenie. „Złożyliśmy odwołanie”, „pracujemy od końca 2024 nad gminną ewidencją zabytków”. Efekt „wow” został osiągnięty, bo przecież nie polegał on w ogóle na rzeczywistej chęci zachowania Pałacyku, co bardziej na zebraniu paru lajków i uspokojeniu – pozorowanymi działaniami – opinii społecznej. Każdy, kto czytał, miał odnieść wrażenie, że nareszcie w tej kadencji „ratujemy Pałacyk”.

Co się okazało? Podstawy prawnej nie miało również odwołanie Burmistrz Miasta Limanowa od decyzji o wydaniu przez Starostwo Powiatowe w Limanowej pozwolenia na rozbiórkę, bowiem – jak już wskazywaliśmy w naszym poprzednim oświadczeniu – Miasto Limanowa nigdy nie było stroną tego postępowania. Potwierdzono to postanowieniem Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego wobec braku przymiotu strony. Rozpatrzenie odwołania wniesionego przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Przedstawiciele Miasta Limanowa, w szczególności Burmistrz Miasta, mieli tego świadomość, a mimo to, jedynie ze względów wizerunkowych, dokonali takiej czynności. Prawda, choć wyłożona brutalnie, pozostaje prawdą.

Mamy luty 2026 roku. Czy Miasto posiada gminną ewidencję zabytków, nad którą prace rozpoczęły się, wg oświadczenia, pod koniec 2024? Nie. Pani Burmistrz dopiero we wrześniu 2025 roku powołała zespół do spraw jej opracowania. Nie jest to tempo oszałamiające i na pewno nie tego oczekiwali ci, którym „zasugerowano”, że gdyby ta ewidencja była, to właściciele z Pałacykiem nie mogliby nic zrobić.

W czerwcu 2024 roku, w odpowiedzi na interpelację jednego z radnych, Pani Burmistrz Jolanta Juszkiewicz wskazała, iż nie wyklucza, że Miasto Limanowa przystąpi do rozmów zmierzających do nabycia „Pałacyku pod Pszczółką” (wg informacji prasowych właściciele Pałacyku wskazywali, że są gotowi zarówno na sprzedaż, jak i dzierżawę tego budynku), ale po omówieniu tego tematu przez Radę Miasta. Tak jednak jakoś wyszło, że temat na Radzie nie został „omówiony”, gdyż „zapomniano” zwrócić się do Rady o jego omówienie.

Cóż, w kolejnych sprawach mamy kolejne oświadczenia. Bije z nich troska „o miasto i jego mieszkańców”, ubolewanie nad niezrozumieniem tych wysiłków i rozgoryczenie brakiem doceniania tych „starań”. Oświadczenia pisze się łatwo, w końcu jest ku temu stworzony odrębny Wydział. Gorzej z efektami. Pałacyku już nie ma, dofinansowania na Miejską Górę też nie – niezależnie od wirtuozerii rozróżnienia pojęć „wynik” i „rozstrzygnięcie” w kolejnym „oświadczeniu”.

`