Remont dachu kaplicy z XIX wieku
Prace objęły wymianę poszycia dachowego wraz z orynnowaniem oraz drewnianą konstrukcją dachową. Dodatkowo przeprowadzono wstępne oczyszczenie cokołu i elewacji, co ma znacząco ograniczyć dalszą degradację budowli spowodowaną opadami atmosferycznymi oraz czynnikami biologicznymi.
- Remont kaplicy wpisanej do rejestru zabytków pod numerem Kś. A. 599 został przeprowadzony z zachowaniem zasad konserwatorskich i pod nadzorem służb ochrony zabytków - informuje Muzeum.
Finansowanie i wykonawcy prac
Całkowity budżet zadania wyniósł 50 000 zł. Z tej kwoty 30 000 zł stanowiło dofinansowanie ze środków Województwa Małopolskiego, natomiast 20 000 zł to wkład własny, w całości pokryty z dotacji celowej Miasta Limanowa.
Wykonawcą robót była firma DachMan Usługi Dekarskie Piotr Król z Mordarki. Projekt remontu opracował inż. arch. Piotr Gara, a prace zostały uzgodnione z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Krakowie – Delegaturą w Nowym Sączu oraz zatwierdzone przez Starostwo Powiatowe w Limanowej.
Zobacz również:
Program prac konserwatorskich przygotowali inż. arch. Piotr Gara oraz mgr Józef Stec. Nad stroną konserwatorską czuwał konserwator Antoni Kałużny z Krakowa, a funkcję inspektora nadzoru pełnił inż. arch. Tomasz Pietrzak.
Plany na kolejne etapy konserwacji
Muzeum zapowiada, że w kolejnych latach planowane są dalsze prace przy kaplicy. W pierwszej kolejności wykonana zostanie izolacja pionowa z drenażem, która zapobiegnie zawilgoceniu ścian na skutek podciągania wody z gruntu.
W następnych etapach przewidziano naprawę elewacji zewnętrznej, odnowienie podłoża z kostki oraz remont muru ogrodzeniowego. Na końcu przeprowadzone zostaną prace konserwatorskie wewnątrz kaplicy, które będą możliwe po pełnym osuszeniu budynku. Realizacja tych etapów zależy od pozyskania kolejnych dofinansowań.
Kaplica św. Walentego – krótka historia
Zabytkowa kaplica dworska poświęcona św. Walentemu, pierwszemu patronowi miasta Limanowa, została ufundowana w II połowie XIX wieku przez Antoniego Józefa Marsa i jego żonę Franciszkę z domu Żelechowską. Jej budowę ukończono w 1890 roku.
Początkowo kaplica pełniła funkcję mszalną aż do 1945 roku. W 1970 roku Muzeum Ziemi Limanowskiej PTTK zaadaptowało ją na Izbę Pamięci Narodowej. W 1989 roku obiektowi przywrócono charakter sakralny, choć przeprowadzono wówczas niefachowe remonty i dodano współczesne wyposażenie.
Od tamtej pory kaplica znajduje się pod opieką Muzeum Regionalnego Ziemi Limanowskiej i nadal pełni funkcję religijną, szczególnie dla mieszkańców Limanowej.
Architektura i charakterystyka zabytku
Kaplica jest neogotycką budowlą murowaną z cegły, z kamiennym cokołem i półkoliście zamkniętą absydą. Charakteryzuje się ramowym podziałem ścian, wejściem i oknami w formie biforiów zamkniętych łukiem, a także attyką z krenelażem od frontu. Dach jest pięciospadowy i pokryty dachówką ceramiczną. Całość otoczona jest murem od strony tylnej i kutym, żelaznym ogrodzeniem od frontu.
Komentarze (0)