Kochać, jak to łatwo powiedzieć! - O Jezusie zakochanym w człowieku...

Kochać, jak to łatwo powiedzieć! O Jezusie zakochanym w człowieku... - 'Słowo na niedzielę' ks. Michała Olszewskiego.

XIII Niedziela Zwykła, Rok 'A', Mt 10, 37-42

            Jezus powiedział do apostołów: Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć! - O Jezusie zakochanym w człowieku...

1.     Kochać „najbardziej”

            Za każdym razem, kiedy słyszę owo stwierdzenie Jezusa: Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien, wracają do mnie bardzo mocno te momenty z mojego życia, kiedy to Pan wzywał mnie do pójścia za Sobą, a ja uciekałem i uciekałem, chcąc zagłuszyć Jego głos. To były trudne chwile, które  dzięki Bogu i ludziom, zakończyły się szczęśliwie, a ja pozwoliłem, by Miłość mnie znalazła. Pięknie ujął tę tajemnicę powołania bł. Jan Paweł II w jednym ze swoich wierszy: Miłość mi wszystko wyjaśniła, Miłość wszystko rozwiązała - dlatego uwielbiam tę Miłość, gdziekolwiek by przebywała.

            I nie jest to przypadek, że właśnie w tym okresie słyszymy te słowa Jezusa o największej z miłości – miłości do Niego. Otóż mija czas matur, egzaminów na studia, sesji dla studentów. W wielu sercach Pan Bóg zaczyna mocniej pracować, by człowiek mógł odkryć Miłość, która go wzywa! Gdy w obecnym czasie spada liczba powołań do seminariów czy zakonów – tak męskich jak i żeńskich – potrzeba byśmy dali miejsce w naszych sercach, w naszych rodzinach i w naszych społecznościach, temu właśnie stwierdzeniu Jezusa o największej z Miłości, jaką jest On sam. Potrzeba byśmy zadali sobie pytanie, czy może i mnie Pan wzywa? A może wzywa moje dziecko – córkę czy syna do pójścia drogą powołania kapłańskiego czy zakonnego, a ja nie zrobiłem czy nie zrobiłam nic, by tę drogę pomóc mojemu dziecku odnaleźć i wybrać. A może wręcz nie jestem sobie w stanie wyobrazić, że Pan mnie wzywa czy też wzywa kogoś z moich bliskich? Musimy więc odważyć się na Miłość, Miłość największą, by kochać najbardziej. By uwielbiać tę Miłość!

Kochać, jak to łatwo powiedzieć
Kochać, tylko to więcej nic.
Bo miłość jest niepokojem,
Nie zna dnia, który da się powtórzyć.

Nagle świat się mieści w twoich oczach,
Już nie wiem, czy ciebie znam.
Chwile, kolorowe przeźrocza,
Biegną, szybko zmienia je czas.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć.
Kochać, to nie pytać o nic.
W tym słowie jest kolor nieba,
Ale także rdzawy pył gorzkich dni.

Jeszcze obok ciebie moje ramię,
A jednak szukamy się.
Może nie pójdziemy już razem,
Słowa z wolna tracą swój sens.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć.
Kochać, to nie pytać o nic.
Bo miłość jest niewiadomą,
Lecz chcę wiedzieć, czy wiary starczy mi.

2.     Gościć „najlepiej”

            Gdy zdobędziemy się na Miłość, z łatwością będziemy mogli spełnić drugi z „postulatów” dzisiejszej Ewangelii! Otóż Jezus, prowokuje nas do zrobienia sobie swoistego rachunku sumienia z naszej gościnności. I znowu odważę się powiedzieć, że sprawa ta jest bardzo aktualna, gdyż coraz bardziej chyba, zamykamy się w naszym XXI wiecznym pędzie, na naszych bliźnich – krewnych, sąsiadów, przyjaciół i znajomych. Kiedyś powszechne było obchodzenie imienin, niedzielne odwiedziny, itd. … A dziś? Preferujemy raczej „intymne” życie świętego spokoju, a nie wyjście z dobrym słowem czy gościną do drugiego człowieka. Jezus jednak chce nas dzisiaj napomnieć i przypomina, że bycie chrześcijaninem to także umiejętność dawania gościny drugiemu! Nie bójmy się więc odwiedzić sąsiada! Nie bójmy się zaprosić na wieczornego grilla w sobotę czy niedzielę naszych przyjaciół i znajomych! Nie bójmy się podać szklankę wody tym, którzy tylko z pozoru jej nie potrzebują. Jestem pewien, że owa szklanka nikomu nie zaszkodzi, a może sprawić, że odżyją na nowo rodzinne więzi, sąsiedzkie relacje czy stare przyjaźnie!

3.     Kochać i gościć – najbardziej i najlepiej!

            Tak bardzo podoba mi się ta Ewangelia dzisiejsza! Jezus uczy nas najpiękniejszych, a zarazem takich normalnych, zwykłych spraw. To pokazuje, jak bardzo jest On blisko właśnie tych naszych zwykłych ludzkich spraw. Jak uczy nas kochać najbardziej. Jak uczy nas po prostu być człowiekiem. Ufam mocno, że dzisiejsze Słowo słuchane podczas Eucharystii, pozwoli wielu z nas usłyszeć głos Pana, mówiący o największej z Miłości, a także przypomni nam o naszych siostrach i braciach, o których już może dawno zapomnieliśmy.

Moja modlitwa:

Przebacz mi Panie, że zamykałem drzwi mojego serca,

przebacz mi Panie, że zamykałem drzwi mojego domu!

Czasami po prostu się bałem,

czasami robiłem to z lenistwa,

więc proszę, przebacz mi Panie!

Ale chcę także powiedzieć: przebacz mi Bracie, Siostro,

że nie znaleźliście u mnie miejsca, gdzie można by odpocząć!

Przebaczcie mi, że nie znaleźliście u mnie bezpieczeństwa

i nie czuliście się po prostu jak u siebie w domu!

Z błogosławieństwem +,

ks. Michał Olszewski SCJ

Stopnica k. Buska Z.

Wspominając „Boże Ciało”: