Ucieczki dzieci z domu to problem nie tylko wakacyjny

Nie jest prawdą, że dzieci uciekają z domu przede wszystkim w wakacje – to problem całoroczny. Posłuchaj rozmowy z psychologiem Filipem Matuszewskim z Fundacji Itaka, o tym jak rozmawiać i być z dzieckiem, by w domu zawsze czuło się bezpiecznie i nie podejmowało groźnych dla jego życia i zdrowia zachowań.

Zgodnie ze statystykami Komendy Głównej Policji, z domu rocznie ucieka około 4 tysiące dzieci w różnym wieku – najczęściej dziewczynek.

Jak mówi psycholog Filip Matuszewski, który w Fundacji Itaka zajmuje się m.in. koordynacją Linii Wsparcia, takie zachowanie dziecka to poważny sygnał problemów, z jakimi młody człowiek nie potrafi sobie poradzić.

- Jeżeli dziecko ucieka do takich do takich rozwiązań, warto się zastanowić nad tym, dlaczego w pierwszej kolejności nie przyszło i nie porozmawiało o tym, że dzieje się coś niepokojącego i dlaczego nie ma tej komunikacji między rodzicami a dzieckiem – zaznacza psycholog.

Budował dom, hodował konopie, ukrywał mefedron Utrudnienia dopiero po Wszystkich Świętych

Przestrzega przed szukaniem winnych takiej sytuacji, tym bardziej, że sytuacja kryzysowa może okazać się szansą na poprawę relacji w rodzinie. Trzeba się zastanowić, gdzie może być dziecko, dotrzeć do jego znajomych, zawiadomić policję. A kiedy dziecko się znajdzie, spokojnie z nim porozmawiać o przyczynach takiego zachowania.

Ucieczka dziecka z domu: kiedy zawiadomić policję? Natychmiast! Nie jest prawdą, że trzeba odczekać 48 godzin.

Jest sposób na to, by zminimalizować ryzyko niebezpiecznych zachowań dziecka, takich jak ucieczka z domu. 

- To rozmowa – mówi Filip Matuszewski.

Jak rozmawiać z dzieckiem

Psycholog podkreśla, że z dzieckiem trzeba rozmawiać od czasu kiedy jest to możliwe – od najmłodszych lat. Ważne, żeby zadawać pytania otwierające, np. „Coś ciekawego się wydarzyło dziś w szkole?”, „Czego się dziś nowego dowiedziałeś?”.

Może się zdarzyć, że dziecko nie będzie chciało rozmawiać – wtedy należy go zapewnić, że może przyjść i porozmawiać później, kiedy będzie gotowe. 

Psycholog przestrzega przed raniącymi komunikatami, które dorośli mogą dawać dzieciom. To na przykład:
- „Nie przejmuj się”
- „Nie płacz”
- „W twoim wieku to normalne, jak będziesz dorosła, to będziesz mieć prawdziwe problemy”.

Tego rodzaju komunikaty przekazują w warstwie niewerbalnej, że problemy dziecka nie są ważne, że jego uczucia i emocje można lekceważyć, a w konsekwencji – że dziecko nie może liczyć na pomoc najbliższych.

Filip Matuszewski apeluje, by dorośli traktowali problemy dziecka tak jak problemy dorosłej osoby. W głębokości ich przeżywania, trudności i bólu, jakie sprawiają, nie różnią się.

(Źródło: www.zdrowie.pap.pl)