godzina 'W'

1 sierpnia przypada rocznica powstania warszawskiego. Jak co roku przy tej okazji nie milknie dyskusja czy zarządzenie walk w stolicy nie było skrajną lekkomyślnością.

50 tysięcy powstańców. około 150 - 200 tys mieszkańców Warszawy. Pogrzebane miasto, złamany kręgosłup Armii Krajowej, uśmiech zadowolenia na twarzy Stalina bo brudną robotą za niego załatwili Niemcy. To bilans walki, która w Europie i na świecie w pamięci historycznej niemal nie istnieje lub utożsamiana jest z wcześniejszym powstaniem w getcie warszawskim.

A jednak dziś około godz. 17.00 warto się na chwilę zatrzymać. Bo tez powstanie to ostatni, historyczny zryw narodu do którego należymy. Nie znam odpowiedzi na pytanie jak wyszedł bilans. Trzeba by się urodzić w świecie alternatywnej historii. Ale nie wiem też czy tego rodzaju pytania nie zadawano sobie wtedy gdy pod Termopilami ginął Leonidas, lub gdy ostatni z żydowskich obrońców Masady popełniali samobójstwo nie chcąc się oddać w ręce wrogich Rzymian.

W 1944 największa podziemna armia Europy po prostu musiała walczyć. Dla honoru, dla obrony przed nadchodzącą beznadzieją, przed sowieckimi wagonami, które miały ich zawieźć na Syberię.

Gmina otwiera nowy żłobek. 25 miejsc i bezpłatny pobyt Rozliczenie Dni Limanowej: koszty artystów i oszczędności na gościach

Warto się na chwilę zatrzymać. Także po to by uczcić tych, co cierpieli w piwnicach siedziby UB przy dzisiejszej M.B.Bolesnej, co szli po wojnie do "Ognia" bo jeszcze chcieli lub musieli walczyć, często o swoje życie.

Fundamentalnie nie zgadzam się z amerykańską wizją historii, w której czci się wyłącznie daty zwycięskie. Duch narodu wykuwa się bowiem nie w bąbelkach szampana, ale w goryczy straty i męce porażki. Po reakcji na przegraną poznaje się ducha człowieka.

więc dzisiaj około godz. 17. zatrzymaj sie na chwilę i wsłuchaj w jęk syren.