Wystawa w Bibliotece w Nowym Rybiu

Gminna Biblioteka Publiczna w Starej Wsi oraz Filie w Rupniowie i Nowym Rybiu zapraszają na wystawę poświęconą pamięci ofiar niemieckiego nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego Ravensbrück - "Jeśli echo ich głosów umilknie - zginiemy". Otwarcie wystawy odbędzie się dnia 11 maja 2012 r. o godz. 19:00 w Filii Gminnej Biblioteki Publicznej w Nowym Rybiu.

Prezentowana na wystawie dokumentacja historyczna pochodzi z Muzeum Lubelskiego. Zbiory prezentowane już były w Szkole Podstawowej w Kłodnem, gdzie 22 kwietnia br. odbyło się spotkanie z Barbarą Oratowską - kierownikiem, starszym kustoszem Oddziału Martyrologii „Pod Zegarem” Muzeum Lubelskiego. Teraz wystawa przeniesiona zostanie do Biblioteki w Nowym Rybiu, aby mieszkańcy tej strony gminy Limanowa mieli możliwość obejrzeć m.in. fotografie dotyczące obozu Ravensbrück.

Obóz koncentracyjny w Ravensbrück był jedynym obozem dla kobiet
w III Rzeszy. Przez bramę tego obozu przeszło 132 tysiące kobiet z 27 narodowości z czego największą grupę ok. 40 tysięcy stanowiły Polki. Obóz pochłonął 72 tysiące istot ludzkich, a Polek przeżyło zaledwie 8 tysięcy. Wiele dziewcząt i kobiet wywiezionych z Polski do Ravensbrück było więźniarkami politycznymi z wyrokami śmierci (więźniarki polityczne oznaczone były czerwonym trójkątem z literą „P”). Były wśród nich nauczycielki, harcerki, kobiety uzdolnione artystycznie. W tych nieludzkich warunkach potrafiły zorganizować system tajnego nauczania, w obozie powstała drużyna harcerska „Mury”, obchodzono święta narodowe z recytacją i śpiewem, uzdolnione artystycznie więźniarki w ukryciu pisały poezję, malowały, wykonywały miniaturowe rzeźby. Do codziennych, trudnych warunków życia, głodu, ciężkiej pracy fizycznej, przeludnienia, chorób, szykan (np. wielogodzinne stanie na placu apelowym podczas mrozów, ograniczenia możliwości zaspokajania potrzeb fizjologicznych) z czasem dochodziły zbiorowe egzekucje poprzez rozstrzelanie. Na 74 młodych Polkach dokonano zbrodniczych eksperymentów medycznych (operacje na kościach i mięśniach nóg). Informacje o nieludzkim traktowaniu przedostały się poza teren obozu dzięki m. in. listom wysyłanym do rodzin, w których istotne wiadomości zapisywano atramentem sympatycznym, używając do tego moczu. Mimo tylu tragedii i cierpienia wiele z tych Polek zachowało swoją godność, dało świadectwo i przykład pięknej miłości do swojej ojczyzny.