Obuci jedynie w sandały...

Słowo na Niedzielę ks. Michała Olszewskiego SCJ.

XV Niedziela Zwykła, B (Mk 6,7-13)

    Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien. I mówił do nich: Gdy do jakiego domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakim miejscu was nie przyjmą i nie będą słuchać, wychodząc stamtąd strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich. Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.

Obuci jedynie w sandały...

1.    Po dwóch...
    Cecha, która jest w dzisiejszym świecie uznawana za bardzo wartościową i wręcz konieczną do tego, by coś znaczyć, nosi imię indywidualizmu. Człowiek, który idzie do przodu po szczeblach kariery, często po trupach innych ludzi, nazywa siebie człowiekiem sukcesu i wcale nikt się nie dziwi dlaczego jest on w tym taki sam i nie zamierza dzielić się z innymi swoim sukcesem. Ja, ja i ja... Rośnie nam więc społeczeństwo narcystyczne, które nie ułatwia kontaktów między ludzkich i budowania mocnych więzi między ludźmi. Spycha natomiast wielu na margines życia społecznego. Cierpi na tym przede wszystkim rodzina, gdyż albo młodzi i ambitni ludzie w oczach świata nie chcą jej zakładać, albo staje się ona kulą u nogi i przeszkodą dla takiego życiowego tygrysa. W dodatku świat tak bardzo by chciał, aby również Kościół cechował się indywidualistycznym podejściem, a tym samym przestał skutecznie ewangelizować i był łatwy do rozbicia.
    Tymczasem Jezus bardzo mocno w dzisiejszej Ewangelii mówi nam o potędze jedności. Nie może więc być mowy o rozbijaniu tej jedności w Kościele. Nie możemy jako dzieci Jezusa ulegać owej cesze indywidualizmu i podążać za sugerowanymi przez świat i media podziałami, jak choćby na siłę promowany w Polsce sztuczny podział na Kościół toruński i krakowski. Kościół jest jeden, święty i katolicki i nie ma innego, a my mamy iść po dwóch i więcej, by opowiadać o tym jak Bóg kocha człowieka.

2.    W sandałach...
    W całej Polsce na różny sposób, Kościół chce odpowiadać na wezwanie Jezusa do ewangelizacji. We wszystkich diecezjach trwają różnego rodzaju akcje ewangelizacyjne, gdzie dosłownie obuci jedynie w sandały, dzisiejsi apostołowie idą i głoszą Ewangelię.
    Dzisiaj rusza w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej tzw. Żebrak, czyli Ewangelizacja Nadmorska. Kilku księży wraz z 150 ewangelizatorami świeckimi rusza, by przez dwa tygodnie idąc wybrzeżem polskiego Bałtyku i nie mając ze sobą ani zapewnionych noclegów, ani pieniędzy, ani jedzenia, idzie i głosi Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Wierzymy bowiem, że Bóg da nam wszystko co potrzeba, jeśli będziemy skupiać się jedynie na przepowiadaniu Dobrej Nowiny. Tak było rzeczywiście w minione lata i wierzymy, że tak samo będzie i w tym roku. Wyruszając wiemy, że znów będziemy świadkami wielkich znaków i cudów, które Żywy Bóg przewidział dla swojego Kościoła. Chcę więc prosić całą społeczność limanowa.in o wielką modlitwę za nas, byśmy wiernie wypełnili tegoroczne zadanie ewangelizacyjne nad morzem.
 
3.    Znaki...
    Cudem zaś jest to, że Jezus nie przestaje dawać nam wiele znaków swojej obecności, by łatwiej było nam wierzyć. Potrzeba więc naszej wrażliwości serca i jakiejś pokory wobec tego, co Bóg czyni w naszym życiu, byśmy byli radośni i pełni pokoju z przynależności do Boga i Kościoła. Chciałbym więc zadedykować wszystkim słowa następującej piosenki, zaśpiewanej przez Arkadio i Frenchmana, a której słowa bardzo mocno opisują problem dzisiejszego świata w odczytywaniu Bożych znaków:
Ile znaków jeszcze potrzebujesz by uwierzyć w cud
Nie pozwól by ten świat Ci znów zabrał to co kiedyś dał Ci Bóg
Tyle osób w okół myśli, że to tylko sen
Dopóki nie poznają moc, którą daje Boski gen

Posłuchaj o znakach:

(Fot. sxc.hu)