O Królestwie, czyli o Niebie! Co po śmierci...

Zdumiewa fakt, że w kolejną niedzielę słyszymy ponownie przypowieści o Jezusowym Królestwie, do którego chce nas zaprosić, a o którym opowiada z wielką mocą i przekonaniem. Po ludzku może to wyglądać, jakby nasz Pan chciał po porostu dobrze „sprzedać” nieruchomość o nazwie ‘niebo’. Ale Jezus dobrze wie co robi, chcąc zachęcić nas do pójścia drogą do Nieba! Chrystus bowiem nie chce być w tym Niebie sam, chce być z tymi, których kocha. I nie ma Mu się co dziwić. To przecież naturalne, że człowiek jak kocha, to chce być z tą osobą! Sprawa Nieba jednak nie jest taka prosta do wytłumaczenia po ludzku i Jezus używa różnego rodzaju przenośni i analogii, by choć trochę pokazać nam jak tam jest, a z drugiej strony, pozostawić te szczyptę tajemnicy, która uruchomi naszą ciekawość i pociągnie nas do Królestwa! Chrystus ukazuje więc owo Niebo, jako wielki skarb, którego się pragnie i poszukuje. Co więcej, skarb za który oddaje się wszystko tylko po to, by go mieć. Jako ludzie jednak potrzebujemy jeszcze innych wyjaśnień o Królestwie, takich prostszych, a może inaczej, powiedzianych bardziej wprost i odpowiadających na nasze pytania o Niebo! Czy ono w ogóle istnieje? Gdzie się znajduje? Jak się do niego dostać? Czy naprawdę to jedyna droga do szczęścia? I czy rzeczywiście śmierć nie pochłonie nas w nicości?

Co jest więc tym naszym niebem, o którym tyle się mówi i w Ewangelii i na co dzień? Gdy sięgniemy do Katechizmu Kościoła Katolickiego, znajdujemy tam takie wytłumaczenie: „To doskonałe życie z Trójcą Świętą, to komunia życia i miłości z Nią, z Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi. Niebo jest celem ostatecznym i spełnieniem najgłębszych dążeń człowieka, stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia”. [KKK 1024]
Niebo więc jest po prostu mieszkaniem z Ojcem, Synem i Duchem, z Matką Bożą, Aniołami i Świętymi! Jest przebywaniem z tymi, których się kocha! Wielu z nich jeszcze teraz nie widzimy oczyma – jak Trójcy czy Maryi, ale wielu z tych, których kochaliśmy na ziemi, a którzy już zmarli, czeka na nas by znowu móc mieszkać z nami pod jednym dachem. Niebo jest więc konkretnym miejscem w kosmosie, gdzie zmierzamy! Ale jest też, jak mówi KKK stanem duszy! Jest to stan najwyższego szczęści, rozkoszy, błogości. Tego nie możemy sobie nawet wyobrazić jak to będzie, gdy zanurzymy się w Bogu. Kochając tu na ziemi, po śmierci to się nie skończy, a jedynie pogłębi i oczyści. Będziemy kochać szalenie i bezgranicznie!

Żyć w niebie oznacza „być z Chrystusem” (Por. J 14, 3; Flp 1, 23; 1 Tes 4, 17). Wybrani żyją „w Nim”, ale zachowują i – co więcej – odnajdują tam swoją prawdziwą tożsamość, swoje własne imię. (Por. Ap 2, 17) [KKK 1025]
Iść do Nieba, by żyć! I to w dodatku z Chrystusem! Nie zapomnę sobie pewnego młodego człowieka, który po jednym z pogrzebów mówił do mnie: „Jak wy chrześcijanie macie dobrze, że wierzycie! Jak ja chciałbym wierzyć! Ale tego nie da się zrobić tak po prostu… Gdy moi rodzice umrą, mi pozostanie jedynie pustka i świadomość, że odeszli w nicość, rozpłynęli się w kosmosie. A wy wierzycie, że zmarli gdzieś żyją i że czekają. To jest niesamowite. Zazdroszczę wam!” No właśnie… wierzymy, a tego nie da się zrobić tak po prostu… Wiara jest łaską, jest darem, który na tej drodze do Nieba jest niezbędny. Warto więc iść do Nieba, by znaleźć skarb, by zdobyć perłę. Warto iść do Królestwa, by mieć gdzie mieszkać po śmierci oraz by móc kochać. Warto iść do Nieba, bo wtedy nasze życie nigdy się nie skończy, ale nabierze nowego smaku i stanie się niekończącą się przygodą z Miłością, która nigdy nie zdradza. Życzę więc sobie i wszystkim  czytelnikom ‘limanowa.in’, byśmy już w Niebie, wrócili do naszych dzisiejszych rozważań.