„Pogodejmy po lachowsku”

Męcina. W piątek w filii Gminnej Biblioteki Publicznej w Męcinie odbędzie się spotkanie pt. „Pogodejmy po lachowsku przy tomikach wierszy Krzysztofa Kunickiego”. Uczestnicy wydarzenia będą mogli poznać twórczość poety i rzeźbiarza ludowego ze Stronia.

Gminna Biblioteka Publiczna w Starej Wsi - filia w Męcinie zaprasza w piątek (10 października) o godzinie 16:00 na spotkanie pt. „Pogodejmy po lachowsku przy tomikach wierszy Krzysztofa Kunickiego”. Wydarzenie poświęcone będzie twórczości artysty ludowego, znanego z poezji pisanej gwarą oraz rzeźb o tematyce sakralnej i ludowej.

Krzysztof Kunicki urodził się w 1956 roku. To twórca ludowy, gawędziarz i poeta gwarowy, który rzeźbi od dzieciństwa. Jego miejscem na ziemi jest Stronie w gminie Łukowica. Jak sam podkreśla, idzie przez życie z dłutem i piórem. Od wielu lat tworzy rzeźby o tematyce religijnej i ludowej, kontynuując rodzinne tradycje rzemieślnicze.

Artysta jest absolwentem szkoły rolniczej oraz szkoły Cechu Rzemiosł Różnych w Limanowej, gdzie zdobył tytuł mistrzowski. Umiejętność pracy w drewnie przejął po ojcu, który prowadził przydomowy warsztat. Pierwsze rzeźby Kunickiego przedstawiały maleńkie pastuszki – niektóre z nich przetrwały do dziś, mimo że mają prawie pół wieku. Obecnie twórca koncentruje się na tematyce sakralnej, wykonując dzieła w charakterystycznym, rozpoznawalnym stylu.

Odeszli w ostatnich dniach… Odeszli w ostatnich dniach...

Poza rzeźbiarstwem Krzysztof Kunicki zajmuje się także pszczelarstwem. Prowadzi własną pasiekę, w której wykorzystuje samodzielnie wykonane ule oraz specjalistyczny domek do apiterapii.

Drugą dziedziną jego działalności artystycznej jest poezja i opowiadania pisane gwarą lachowską. Jako członek Towarzystwa Przyjaciół Sztuk w Nowym Sączu uczestniczy w wielu spotkaniach i wieczorach poetyckich. Za tomik wierszy „Z piórem i dłutem przez życie”, napisany również gwarą, otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia.

Spotkanie w Męcinie będzie okazją do rozmowy z artystą o jego twórczości, inspiracjach i drodze twórczej, a także do wspólnego „pogadania po lachowsku” – w duchu regionalnej tradycji i żywego słowa.