Po 61 latach gen. Giza spoczął w rodzinnym grobowcu

Józef Giza przez 61 lat spoczywał na londyńskim cmentarzu Gunnersbury. W Nowym Sączu generała złożono do grobu rodzinnego, zgodnie z jego ostatnią wolą.

W Nowym Sączu odbył się ponowny pogrzeb gen. Józefa Gizy, patrona 3. Batalionu Strzelców Podhalańskich. Generał zmarł w 1965 r. w Londynie. Zgodnie ze swoją ostatnią wolą wrócił na rodzinną ziemię po 61 latach.

W sierpniu szczątki generała ekshumował z dotychczasowego grobu na cmentarzu Gunnersbury w Londynie Instytut Pamięci Narodowej. Po mszy św. w Bazylice św. Małgorzaty uczestnicy ceremonii przeszli pochodem na cmentarz św. Heleny. Tam szczątki złożono do rodzinnego grobu. Głos zabrał m.in. dr hab. Filip Musiał, dyrektor krakowskiego Oddziału IPN.

Przed mszą pogrzebową dr Maciej Korkuć, doradca prezydenta Karola Nawrockiego i naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Krakowie, przekazał rodzinie generała odznaczenie. Syn Tadeusz i wnuk Jerzy odebrali Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Prezydent RP nadał go Józefowi Gizie pośmiertnie za zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

Policja: funkcjonariusze skontrolowali 108 tys. szkół i zatrzymali 167 osób Czym jest spalony w piłce nożnej i jak go rozpoznać?

Józef Giza urodził się w 1887 r. pod Nowym Sączem. W czasie nauki w gimnazjum działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Jako żołnierz, a później oficer austriackiego 20. pułku piechoty, wziął udział w I wojnie światowej. W 1918 r. uczestniczył w likwidacji władz zaborczych na terenie Tarnowa. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, między innymi w wyprawie kijowskiej.

Przez cały okres międzywojenny służył w Wojsku Polskim. Był m.in. dowódcą Batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza „Iwieniec”, zastępcą dowódcy 82. Pułku Piechoty, zastępcą dowódcy 2. Pułku Strzelców Podhalańskich i dowódcą 3. Pułku Strzelców Podhalańskich.

Podczas wojny obronnej 1939 r. stał na czele Górnośląskiej Brygady Obrony Narodowej, która walczyła w składzie 55. Dywizji Piechoty. Po internowaniu na Węgrzech przedostał się do Francji, a stamtąd do Wielkiej Brytanii. W 1942 r. skierowano go na Bliski Wschód, gdzie dowodził kolejno 4. Brygadą Strzelców, 5. Wileńską Brygadą Piechoty i 7. Dywizją Piechoty. Po zakończeniu działań wojennych pozostał na obczyźnie. Zmarł w 1965 r. w Londynie.