Pijalnia tegoroczną "perłą" turystki

Siódma edycja plebiscytu na „Turystyczną Perłę Powiatu Limanowskiego” rozstrzygnięta. Tytuł przypadł Pijalni Wód Mineralnych w Szczawie.

Rozstrzygnięto siódmą edycję plebiscytu promującego atrakcje, miejsca i obiekty turystyczne powiatu limanowskiego. Tytuł „Turystycznej Perły Powiatu Limanowskiego” zdobyła Pijalnia Wód Mineralnych w Szczawie.

W tej edycji nominowane były również: Polana Nowa w Lubomierzu i Serce Zagórzańskich Dziedzin, Opactwo o.o. Cystersów w Szczyrzycu, Hubertówka pod Jaworzem, Gospodarstwo Agroturystyczne „Przystań Pod Łopieniem”, obelisk upamiętniający kpt. Tadeusza Paolone-Lisowskiego, wieża widokowa na Mogielicy, Jędrusiowe Pole Biwakowe w Świdniku, Park Miejski w Limanowej, zabytkowy kościół pw. św. Mikołaja Biskupa w Skrzydlnej oraz zabytkowy kościół pw. Świętych Apostołów Szymona i Judy w Dobrej.

Szczawa jest najmłodszą gminą w powiecie limanowskim i punktem na trasie Małopolskiego Szlaku Wód Mineralnych. Funkcjonują tu trzy ujęcia wód mineralnych: „Krystyna”, „Hanna” oraz „Dziedzilla”. Jak podano, wody te zawierają związki chemiczne wykorzystywane w leczeniu nieżytów i przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych, chorób naczyń krwionośnych i układu krążenia, a także chorób przewodu pokarmowego, w tym nadkwasoty żołądka.

Za jedną kolizję mandat, za drugą - pouczenie Koniec chłodu i wilgoci. Do Limanowej nadchodzi babie lato [PROGNOZA]

Jesienią 2010 roku oddano do użytku budynek pijalni wód mineralnych, w którym mieści się także punkt Informacji Turystycznej. Obok pijalni znajduje się deptak prowadzący w kierunku osiedla Łuszczki.

Występowanie wód leczniczych w rejonie Szczawy wiąże się z budową geologiczną tego terenu. Wyróżnia się tu strefy różniące się składem chemicznym wód - do pierwszej należą dwa płytkie ujęcia, „Hanna” i „Dziedzilla”, do trzeciej zaś głębokie ujęcie „Szczawa I”.

O wodach leczniczych Szczawy pisał już Jan Długosz w „Rocznikach”. W XVIII wieku wody lecznicze na Sądecczyźnie odkrył Stanisław Staszic, a w latach 1788-1795 profesor Uniwersytetu Lwowskiego Baltazar Hacquet dokonał ich klasyfikacji i opisu właściwości. Działania mające na celu rozwinięcie wydobycia wód podjęto jednak dopiero w XX wieku - w 1924 roku Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe „Saturn” wykupiło źródła na terenie dzisiejszej Szczawy.

Lata trzydzieste XX wieku przyniosły rozwój górnictwa wodnego w tym miejscu. W 1932 roku wykonano odwiert Hanna i Dziedzilla, a rok później firmy Drogista oraz „Karpiński - Skład Apteczny” podjęły próby utworzenia uzdrowiska w oparciu o przejęte źródła Hanny, Dziedzilli, Krystyny i Leguny. W 1934 roku wody eksploatował Antoni Gryzina-Lasek, a w 1938 roku decyzją Ministra Przemysłu i Handlu ustanowiono dla Szczawy rejon górniczy. Lata wojny i okupacji wstrzymały rozwój wydobycia wód leczniczych w tym rejonie.

Od 1945 do 1999 roku eksploatacją wód zajmowała się Gminna Spółdzielnia w Kamienicy. W 1977 roku wykonano odwiert Szczawa I, a na początku lat osiemdziesiątych zrekonstruowano odwierty Hanna i Dziedzilla. W latach 90. Uzdrowisko Rabka otrzymało na 20 lat koncesję na eksploatację wód leczniczych w Szczawie.

Pijalnia Wód Mineralnych w Szczawie dołączyła do grona wcześniejszych laureatów plebiscytu: Folwarku Stara Winiarnia w Mszanie Dolnej (2025), Ośrodka Rekolekcyjno-Rekreacyjnego na Śnieżnicy (2024), Zagórzańskiej Izby Regionalnej w Mszanie Dolnej przy siedzibie Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego (2023), Bazy Szkoleniowo-Wypoczynkowej Lubogoszcz (2022), Ścieżki Dydaktyczno-Przyrodniczej na górze Paproć (2021) oraz Cisowego Działu w gminie Łukowica (2020).