Pięć nowych Nafciaków

Limanowa. Pięć kolejnych figurek Nafciaków zostanie odsłoniętych 20 listopada podczas inauguracji Limanowskiego Szlaku Nafty. W programie wydarzenia znalazły się koncert przy świetle lamp naftowych, wieczorny spacer po mieście oraz pokaz ognia na limanowskim rynku.

W piątek (20 listopada) odbędzie się inauguracja Limanowskiego Szlaku Nafty, przygotowana przez Lokalną Organizację Turystyczną Powiatu Limanowskiego. Podczas wydarzenia zostanie odsłoniętych pięć nowych figurek Nafciaków, nawiązujących do historii przemysłu naftowego w Limanowej.

Figurki Nafciaków rozmieszczone na trasie nawiązują do lokalnych tradycji oraz osób związanych z działalnością przemysłu naftowego.

Inauguracja rozpocznie się o godzinie 16:00 w Muzeum Regionalnym Ziemi Limanowskiej. Zaplanowano tam koncert przy świetle lamp naftowych w wykonaniu Aleksandry Król-Czop (wokal) Anety Baziak-Drzyzga (saksofon) oraz Marcina Śliwy (gitara).

Leśkiewicz: prezydent rozpoczął formalną procedurę ogłoszenia żałoby narodowej; będzie obowiązywała 8 i 9 listopada Wyższe pojazdy znów przejadą pod wiaduktem

O godzinie 17:00 uczestnicy wyruszą na wieczorny spacer z lampami naftowymi. W jego trakcie odbędzie się odsłonięcie pięciu nowych Nafciaków. Spacer poprowadzi Bartłomiej Studniarek, pracownik Muzeum Regionalnego Ziemi Limanowskiej. Na Rynku w Limanowej zaplanowano również pokaz ognia w wykonaniu Teatru Ognia Aurora.

Każdy uczestnik otrzyma mapę Limanowskiego Szlaku Nafty, która pomoże w odnajdywaniu figurek. Dla dzieci przygotowano dodatkowo kolorowanki.

Historia nafty w regionie związana jest przede wszystkim z rafinerią w Sowlinach, która powstała w latach 1907–1909. Zakład został zbudowany przez Towarzystwo Naftowe „Siła i Światło”, założone w 1905 r. w Wiedniu. Początkowo planowano ulokowanie rafinerii w Nowym Sączu, jednak sprzeciw tamtejszych władz doprowadził do wyboru Sowlin. Rafineria została zbudowana w majątku Kazimierza Marsa, przy linii kolejowej Chabówka–Nowy Sącz. W kolejnych latach stała się jednym z ważniejszych obiektów przemysłowych w historii Limanowszczyzny.

Ropa trafiała do zakładu koleją z okolic Borysławia, a wyroby kierowano na rynek krajowy oraz do wielu państw Europy, Azji i Afryki. W okresie największej aktywności rafineria przetwarzała około 11 000 ton surowca rocznie. W jej otoczeniu powstało osiedle pracownicze, w tym domy robotnicze i wille dla inżynierów. Część zabudowy zachowała się do dziś. Po I wojnie światowej znaczenie gospodarcze rafinerii zaczęło maleć, a działalność zakończono w 1934 r. Zabudowania uległy późniejszej degradacji lub zostały przekształcone do innych celów.