„Pamiętnik Sebastiana Flizaka”

Film dokumentalny „Pamiętnik Sebastiana Flizaka (1881–1972)” przedstawia proces badania życia i działalności dra Sebastiana Flizaka, oparty na treści jego pamiętnika.

Film dokumentalny „Pamiętnik Sebastiana Flizaka (1881–1972), czyli o odkrywaniu przeszłości lokalnej” przedstawia historię dra Sebastiana Flizaka. W centrum uwagi znajduje się jego pamiętnik, dokumentujący życie oraz wydarzenia z przeszłości. Produkcja ukazuje proces badawczy obejmujący przeszukiwanie archiwów, spotkania z mieszkańcami oraz badania terenowe.

Dokument prezentuje historyczne materiały, takie jak fotografie, mapy i dokumenty, jednocześnie ukazując, jak przeszłość lokalna jest związana z szerszymi wydarzeniami historycznymi. W produkcji występują m.in. dr Łukasz Burkiewicz, dr Katarzyna Ceklarz, dr Bianka Godlewska-Dzioboń, Wojciech Kusiak, Teofila Latoś oraz Rafał Rusnak.

Film został zrealizowany w ramach projektu „Edycja krytyczna pamiętnika Sebastiana Flizaka Spod Gorców w świat i z powrotem”, finansowanego z Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki. Całkowity koszt projektu wyniósł 298 698,62 zł.

„Daily Telegraph”: Rosja buduje tajne bazy dronów obejmujące zasięgiem kraje NATO, w tym Polskę Podłęże-Piekiełko: czy rok 2030 jest realny? Wyzwania na trasie (wizualizacje)

Sebastian Flizak 

Urodził się 5 stycznia 1881 roku we  wsi Podobin w gminie Niedźwiedź. Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej, był synem Jana i Justyny z domu Janik. Nauki na poziomie szkoły powszechnej pobierał w Niedźwiedziu i Szczyrzycu, od 1894 był uczniem C. K. Gimnazjum Nowodworskiego (św. Anny) w Krakowie, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Kolejno podjął studia w zakresie filologii klasycznej i germańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 1904 kontynuowane na uniwersytecie w Monachium. W 1908 zdobył dyplom doktora filozofii.

Pracował jako nauczyciel w placówkach w Bochni, Nowym Targu, Lwowie i Sanoku, pełnił funkcję dyrektora szkół w Brzozowie i Stanisławowie. Na Limanowszczyznę powrócił w okresie okupacji niemieckiej. Mieszkał w Mszanie Dolnej. 

Przez lokalną społeczność pamiętany jest głównie jako pedagog – doktor filozofii, filolog germański, dyrektor i nauczyciel w Samorządowym Gimnazjum Koedukacyjnym w Mszanie Dolnej w latach 1945-1950. 

Nie jest to jednak pełna lista jego zasług. Podczas pierwszej wojny światowej walczył na froncie wschodnim. Został wzięty do niewoli rosyjskiej. Przeżył 3 lata na Syberii. W trakcie drugiej wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną, prowadząc tajne nauczanie. 

Był znawcą kultury ludowej Górali Zagórzańskich, dyrektorem Muzeum im. Władysława Orkana w Rabce-Zdroju, współzałożycielem oraz długoletnim prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Mszanie Dolnej. 

Jako jeden z pierwszych prowadził badania etnograficzne po północnej stronie Gorców. Opublikował 50 tekstów naukowych dotyczących kultury ludowej Zagórzan, a pozostała część jego dorobku do dnia dzisiejszego pozostaje w rękopisach.

Zmarł 28 listopada 1972 i został pochowany w Mszanie Dolnej.