Pamiętają o ks. Płonczyńskim

11 listopada obchodziliśmy 102. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Na cmentarzu parafialnym w Tymbarku jest grób ks. Stanisława Płonczyńskiego - jednego z pierwszych prezesów XXVI PDS w Tymbarku.

Według zebranych danych, jednym z organizatorów XXVI Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Tymbarku był ks. Stanisław Płonczyński – rodak tymbarski, syn tutejszego organisty. Został wyświęcony w Rzymie ad solam missam, czyli wyłącznie do sprawowanie Mszy świętej. O jego późniejszej pracy wiadomo bardzo niewiele. Sam o sobie mówił, że parę lat był wikarym w Tuluzie we Francji, wreszcie osiadł w Tymbarku. Mimo słabego zdrowia, był  bardzo aktywny i chętny do pomocy w pracach parafialnych. Stwierdza to również notatka w kronice parafialnej (rok 1925, s. 61 – 62):

Jak można wyczytać w dokumentach, wspomagał miejscowego i sąsiednich proboszczów, odprawiał w każdą niedzielę i święta sumy, nieszpory, chrzcił, pomagał w kancelarii, uczył w szkole, gdy nie było wikarego. Prowadził kasę Raiffeisena, zwaną później kasą Stefczyka. W latach 1923-1924 uczył religii w Szkole Podstawowej w Zawadce. Ponadto, pracował z młodzieżą współorganizując w Tymbarku drużynę Strzelca. 

Był słabego zdrowia. O jego ostatnich godzinach życia pisze proboszcz, ks. Józef Szewczyk:

Wójt po referendum: "jestem dumny" Koniec dopłat za uchodźców. Teraz radny chce odszkodowań

„Dnia 23 września (środa) zawiozłem do Krakowa do lekarza ks. Stanisława Płonczyńskiego. Był słaby od dłuższego czasu, lecz odprawiał Mszę św. Dopiero od dwóch tygodni w niektóre dni nie potrafił odprawiać, ale tylko w niektóre dni kładł się do łóżka. W niedzielę 20/9 jeszcze miał Mszę św. Był u lekarza, nie można jednak było poznać choroby. Kiedyśmy wysiedli w Krakowie na peron osłabł tak dalece, że nie mógł iść. Po przejściu kilkadziesiąt kroków posadziłem go na ławce na peronie, poddałem mu żal za grzechy, rozgrzeszyłem i nie wiem nawet kiedy życie zakończył. Zwłoki sprowadził siostrzeniec Stanisław Rosiek do Tymbarku. Pogrzeb odbył się 28/9.” (1925 r.)

(Źródło/fot.: UG Tymbark - na podstawie opracowania p. Stanisława Wcisły)