Nowy singiel - „Prześwit” to osobista opowieść o walce z pustką

Raper z Mszany Dolnej Bartek KOKO zaprezentował swój najnowszy singiel „Prześwit”. To utwór o depresji, samotności i poszukiwaniu sensu. Choć porusza trudny temat, utrzymany jest w energicznym, hip-hopowym brzmieniu.

W czwartek (13 listopada) odbyła się premiera singla „Prześwit”, nowego utworu Bartka KOKO, rapera pochodzącego z Kasinki Małej i mieszkającego w Mszanie Dolnej. W swoim najnowszym kawałku artysta porusza temat depresji, samotności oraz poczucia pustki, które potrafi wyniszczać.

To zmierzenie się z własnymi decyzjami, próba odpowiedzi na to, czy droga, którą wybrałem, ma sens – mówi raper. Jak dodaje, nie jest to jednak melancholijny utwór, a dynamiczny hip-hopowy track z melodyjnym flow, w którym osobiste emocje łączą się z energią i szczerością przekazu.

W mediach społecznościowych Bartek KOKO przyznał, że „Prześwit” powstał spontanicznie i był odpowiedzią na trudny moment w jego życiu.

Auto stanęło w płomieniach podczas jazdy Najlepsze studia MBA – co w 2026 roku przyspieszy Twoją karierę?

To numer, który uchwycił moment mojego stanu depresyjnego. Myślę, że wielu z was może go znać z własnego doświadczenia – napisał.

Raper dodał też, że teledysk do utworu ma dla niego szczególne znaczenie.

Klip jest dla mnie wyjątkowy z dwóch powodów – po pierwsze, nakręciłem go sam, bez pomocy innych ludzi, a po drugie, całość dzieje się w moim studio, mojej oazie spokoju – podkreśla.

W ostatnich miesiącach Bartek KOKO angażuje się również w działania związane z tematyką zdrowia psychicznego.

Miałem okazję uczestniczyć w spotkaniu z młodzieżą z okazji Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego, co jeszcze bardziej utwierdziło mnie w tym, że temat zdrowia psychicznego jest ważny i aktualny - stwierdził artysta.

Singiel „Prześwit” to kolejny projekt artysty po dobrze przyjętym albumie „Fucha”, wydanym w czerwcu tego roku. Płyta inspirowana była wydarzeniami z lat 2013–2014, a za produkcję odpowiadał Amatowsky. Tytułowa „Fucha” nawiązuje do filmu z 1983 roku w reżyserii Michała Dudziewicza, opartego na opowiadaniu Jana Himilsbacha.