Nie jeleń-albinos, a daniel o wyjątkowym ubarwieniu

Czytelnicy przekazali nam zdjęcia białego osobnika z gatunku daniela, zauważonego w rejonie Łysej Góry nad Limanową, a następnie w Młynnem i w Laskowej. Początkowo zwierzę określono jako jelenia, jednak analiza zdjęć wskazuje, że to daniel o jasnym ubarwieniu.

Czytelnicy przesłali do redakcji zdjęcia przedstawiające białego osobnika z rodziny jeleniowatych, którego zauważono w sobotę (1 listopada) w drodze na Łysą Górę od strony wyciągu narciarskiego w Limanowej.

Dziś w drodze do Łysej Góry od strony wyciągu spotkaliśmy w oddali jelenia albinosa, przesyłam zdjęcia, warto podzielić się tymi obrazami bo to podobno rzadki okaz, nieczęsto można spotkać białego jelenia - napisała nasza czytelniczka.

Z relacji wynika, że zwierzę poruszało się po terenie leśnym w pobliżu trasy prowadzącej na szczyt. Tego samego dnia białego osobnika widziano również w Młynnem, a wieczorem został sfotografowany w Laskowej, w rejonie kościoła parafialnego. Zdjęcia zostały opublikowane w mediach społecznościowych.

Z analizy fotografii wynika jednak, że nie jest to jeleń szlachetny, lecz daniel. O przynależności gatunkowej świadczy charakterystyczny kształt poroża, które u daniela przybiera formę szerokiej łopaty.

Rynek i ulice miasta stały się teatralną sceną (ZDJĘCIA, WIDEO) Kradzionym ciągnikiem w stronę Nowego Sącza. Trzy promile i sądowy zakaz

Zwierzę nie jest również albinosem. Jasna barwa sierści wskazuje na tzw. leucyzm, czyli obniżoną pigmentację. W leucyzmie oczy i skóra zachowują naturalne zabarwienie, natomiast futro może przyjmować bardzo jasny, niemal biały kolor. Odmiana ta występuje w populacjach danieli, choć spotykana jest rzadko.

Daniele w odmianie białej pojawiają się sporadycznie w środowisku naturalnym. Zjawisko to wynika ze zmienności genetycznej w obrębie gatunku. W przesłanych do redakcji zdjęciach widoczny jest dorosły byk o jednolicie jasnym umaszczeniu. 

Zjawisko albinizmu u jeleniowatych jest znacznie rzadsze niż ogólne występowanie jasnych odmian barwnych. Szacunki mówią o częstotliwości nawet 1 na 100 000 urodzeń. W praktyce oznacza to, że spotkanie w naturze osobnika całkowicie pozbawionego barwnika — w sierści, skórze i tęczówkach — jest wyjątkowo rzadkie. 

W albinizmie dochodzi do mutacji genetycznej (często recesywnej), która uniemożliwia produkcję melaniny - głównego barwnika w skórze i sierści. Zwierzęta albinotyczne są zwykle bardziej narażone na drapieżnictwo lub problemy z przetrwaniem (z uwagi m.in. na brak kamuflażu czy zaburzenia widzenia). Dlatego też nawet jeśli się rodzą - ich liczebność i długość życia wśród wolnych populacji mogą być znacznie mniejsze niż u osobników o typowym ubarwieniu.