Ile kosztuje budowa 1 m2?

Od wczoraj w Małopolsce obowiązuje nowy wskaźnik przeliczeniowy kosztu odtworzenia metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. To wielkość, którą można rozumieć jako przeciętny koszt budowy 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.

Zgodnie z przepisami wielkość tę co 6 miesięcy – na podstawie aktualnych danych urzędu statystycznego oraz własnych analiz – wylicza wojewoda i informację o niej publikuje w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Wojewoda Małopolski Józef Pilch ustalił, że w okresie od 1 kwietnia do 30 września 2016 roku wskaźnik dla Krakowa będzie wynosił 4709 zł, natomiast dla województwa małopolskiego z wyłączeniem Krakowa – 3757 zł.

W poprzednim okresie wskaźnik wynosił 4817 zł dla Krakowa i 3892 zł dla reszty województwa.

Szpital otwiera drzwi dla przyszłych rodziców Wykolejenie pociągu; część wagonów wpadła do Popradu

W jakich sytuacjach ma znaczenie ów wskaźnik? Na przykład w Towarzystwach Budownictwa Społecznego, czyli TBS-ach. Bywa też stosowany przez gminy przy określaniu wysokości czynszu w lokalach komunalnych czy przy innych zagadnieniach związanych z ustalaniem tzw. wartości odtworzeniowej lokali mieszkalnych.

W szczegółach wygląda to tak: w budynkach TBS-ów czynsz za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w skali roku nie może przekraczać 4% wartości odtworzeniowej lokalu, obliczonej według przepisów ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu kredytu udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego na postawie wniosków o kredyt złożonych do 30 września 2009 r. – oraz 5% wartości odtworzeniowej – w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu finansowania zwrotnego.

Z kolei w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy znajduje się zapis mówiący, że wartość odtworzeniową lokalu liczy się, mnożąc jego powierzchnię użytkową przez wskaźnik. Mowa jest też w niej o tym, że jeśli właściciel mieszkania wprowadza podwyżkę czynszu, to – gdy w jej wyniku wysokość czynszu w skali roku przekroczy 3% wartości odtworzeniowej – najemca ma prawo zażądać jej uzasadnienia i kalkulacji. Potem przysługuje mu prawo zakwestionowania tej podwyżki przez wniesienie do sądu pozwu o ustalenie (na podstawie przepisów wspomnianej ustawy), że podwyżka jest niezasadna albo jest zasadna, lecz w innej wysokości. Udowodnienie zasadności podwyżki spoczywa na właścicielu.

Ponadto regulacje prawne zawarte w ustawie z 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi uzależniają przyznanie dofinansowania wkładu własnego od wysokości wskaźnika.

(Źródło: MUW)